Wij zijn Schuytgraaf

De laatste verhalen vind je in Wij zijn Schuytgraaf, met interviews van verschillende mensen uit Schuytgraaf.

‘“Iedereen is hier gelijkwaardig”’

Al tien jaar woont Wendie (38) samen met haar partner Roland in Leihagen. “Dit was voor ons de stap van een appartement naar een volledig huis. We hadden eerst geen goed beeld van Schuytgraaf en zijn daarom een keertje gaan kijken. Al gauw merkten we dat er veel jonge gezinnen hier neerstrijken. Iedereen is nieuw hier en staat open voor contact, dus je maakt ook makkelijk contact. Ik vind Schuytgraaf ook echt een wijk voor iedereen, waar je ook vandaan komt of wat je doet, iedereen is gelijkwaardig.” Wendie is een echte Arnhemse en merkt ook dat veel mensen die ze nog van vroeger kent inmiddels ook in de wijk wonen. Ze werkt als leerkracht in het basisonderwijs en heeft twee kinderen, James (5) en Julie (3). In haar vrije tijd is ze actief lid van tennisvereniging Schuytgraaf. “Er heerst een hele ongedwongen sfeer en het is er heel gezellig. Een mooie combinatie met sportief bezig zijn.”

‘‘Groen, ruimte, minder druk en gemoedelijk’’

Hoe Sabine (39) in Schuytgraaf is beland, is een bijzonder verhaal. Ze woonde met haar gezin in Brielle nabij Rotterdam en was toe aan wat anders. “We begonnen letterlijk met de ‘A’. Almere was het niet, toen kwam Arnhem. Hier bleek de mogelijkheid voor nieuwbouw te zijn tegen prijzen die een stuk lager liggen dan in het westen. We hebben onszelf vijf jaar gegeven.” Na eerst in Bongeren te zijn neergestreken en er nog twee kinderen bijkwamen, was het gezin vorig jaar toe aan een volgende stap. Nu woont Sabine met haar partner en vier kinderen (13, 11, 7 en 4) in Parklane en dat bevalt haar prima. “Groen, ruimte, minder druk en bovendien is het hier een stuk gemoedelijker.” Wat ze alleen mist in de wijk is een speelgelegenheid voor grote jongens. Sabine is werkzaam als kinderverpleegkundige in het Radboud. In haar vrije tijd wandelt ze graag met de hond.

‘Sporten en bewegen is een goede vrijetijdsbesteding’

Net geslaagd voor het CIOS en nu volop aan het werk bij Albert Heijn om geld te verdienen. Thomas (21) woont nu nog bij zijn ouders in het Singelkwartier, maar gaat binnenkort samenwonen in Malburgen. ‘Daar wonen al mijn vrienden. Dus het is niet zo erg dat ik uitgeloot ben voor een huurwoning in Schuytgraaf.’ Hij heeft de ambitie om als bewegingsagoog aan de slag te gaan met jongeren met zware gedragsproblemen. ‘Sporten en bewegen is een goede vrijetijdsbesteding voor ze. Ik vind het leuk om ze dat mee te geven en hun gedrag helpen aan te passen.’

‘Ik ben blij dat ik hier woon’

Een bewoner van  het eerste uur is Monique (50). Ze woont al 15 jaar in Schuytgraaf, eerst in Tuinstad later in Bongeren. Haar man is een Arnhemmer en reden dat ze hier kwam wonen. Zij komt oorspronkelijk uit Groningen. ‘Altijd als ik weer terug uit het Noorden naar huis rijd en ik passeer wildwissel Terlet denk ik ‘we zijn weer thuis’. Dat heuvelige, de centrale ligging, net een paar graden warmer. Ik ben blij dat ik hier woon.’ Erg tevreden is ze met het winkelcentrum, wat ze mist is een manege voor haar dochter van 11.

‘“Ik hoor hier echt thuis. Ik groeide hier op, heb al mijn herinneringen hier.”’

Dit is Luka Jager. Luka is 16, bíjna 17 en woont al bijna haar hele leven in Tuinstad in Schuytgraaf. ‘Ik kwam hier wonen toen ik 3 was. Daar weet ik natuurlijk niet zoveel meer van, maar ik kan me toch ook nog wel vaag iets herinneren van ons oude huis, aan de andere kant van het spoor in De Laar.’ Luka gaat naar de Havo op het Lorentz Lyceum, maar zal de verhuizing naar Elderveld niet meemaken. ‘Dan ben ik al klaar. Jammer, want dan was het wel heel dichtbij huis.’

Opgroeien in Schuytgraaf heeft ze fijn gevonden. ‘We hadden hier echt veel mogelijkheden. Eigenlijk was alles wel in de buurt; voetbal, vriendjes en vriendinnetjes, school, toen ik oud genoeg was om alleen met de trein te gaan kwam er zelfs een station.’ Ze is er wel trots op om bij de eerste generatie Schuytgraafbewoners te horen: ‘Ik hoor hier echt thuis. Ik groeide hier op, heb al mijn herinneringen hier. Eigenlijk zijn we samen groot geworden, Schuytgraaf en ik.’ Als je Luka vraagt wat ze nog mist moet ze even nadenken. ‘Ik weet het eigenlijk niet. Alles is hier wel. Of nee… toch! Een Mc Donalds. Die wil ik wel in Schuytgraaf. En ik denk dat hij heel veel klanten zou krijgen. Best een goed idee van mij eigenlijk,’ glundert ze.

‘“Dat ik een ondernemerstype ben, heb ik eigenlijk altijd wel geweten.”’

Dit is Niels de Geest. Hij is 39 jaar en woont met zijn vriendin Floor en éénjarige dochter Yuna aan de Binnenvaart. Hun tweede kindje, een jongetje, laat niet lang meer op zich wachten. Niels en zijn vriendin zijn de eigenaren van lunchroom/restaurant FYN in het winkelcentrum. Niels is een geboren Arnhemmer en woonde voorheen in het centrum. Omdat hij ‘iets met meer ruimte en vooral een tuin’ wilde, kwam hij in Schuytgraaf terecht. In 2016 kwam het ondernemen in beeld en FYN (gevormd uit de eerste letters van hun namen) was geboren.

Niels zat lang in de telecom- en saleswereld. ‘Ik had het daar lange tijd naar mijn zin, maar werd boventallig. Ik heb daarna eerst een tijdje niet gewerkt en gereisd. Dat ik een ondernemerstype ben, heb ik eigenlijk altijd wel geweten. Vooral omdat ik de kans heb gekregen om dit samen met Floor te kunnen doen, blijkt het nog leuker dan ik al gedacht had. Ik woon zo’n tien jaar in Schuytgraaf en ben heel blij met de woonruimte en tuin op het zuiden. Toch mis ik ook wel wat reuring hier. Reuring voor volwassenen. Af en toe eens een leuk evenement of een feestje is er eigenlijk niet. Er is een kans dat zoiets zal ontstaan vanuit het winkelcentrum, of vanuit FYN zelf, bij voorkeur in de zomer. Gelukkig hebben wij al een terras waar gasten kunnen genieten van lekkere biertjes en bijzondere wijntjes…’

‘‘Een sportveldje zou goed zijn. Nu kan je eigenlijk alleen op het schoolplein terecht om te voetballen of basketballen.’’

Dit is Jerry Israëls. Hij hoort al op drie verschillende plekken in Schuytgraaf thuis. Sinds een maand woont hij met zijn vrouw en twee dochters aan het Auroraplein in het Singelkwartier. Hiervoor woonden ze aan het Timmerhout en ze wachten op hun nieuwe huis in de nieuwe wijk Brink aan de Weide. Ze weten zelfs hun nieuwe straatnaam al; Lenteregen. Hun meisjes Robyn en Jade gaan naar Confetti. ‘Nog wel. Maar volgend schooljaar gaat Jade naar het Stedelijk Gym in de stad. Ze is heel slim, ze lijkt op haar moeder’, glundert Jerry.

Jerry en zijn vrouw komen allebei niet uit Arnhem. ‘Mijn vrouw komt uit Amsterdam en ik uit Tiel. We hebben heel even in Duiven gewoond, maar we wilden tocht echt in een stad wonen. En toen kwamen we hier terecht. Hier bevalt het echt uitstekend.’

Het favoriete plekje van het hele gezin is Landerij De Park. ‘Heerlijk bij de dieren daar en in de natuur, met de kinderen lekker wandelen of fietsen. Super.’ Toch mist Jerry ook nog wel het één en ander in onze wijk. ‘Een sportveldje zou goed zijn. Nu kan je eigenlijk alleen op het schoolplein terecht om te voetballen of basketballen. En een markt. Die missen we ook. Gewoon een klein marktje, met een paar kramen. Moet toch kunnen?’

‘‘Ze moeten mij hier wegdragen. Eerder krijgen ze me hier niet weg.’’

Dit is Bonnie Veldkamp. Bonnie is 74 jaar oud en woont sinds een paar jaar in een appartement aan het Centraal Spoor in Schuytgraaf. Ze woont hier weliswaar omdat ze het zelf wilde, maar toch vanwege een trieste oorzaak. ‘Mijn man overleed vijf jaar geleden. Ik mis hem nog elke dag en ben in de rouw blijven hangen. We woonden in Rotterdam en alles daar herinnerde me aan hem. Dat deed pijn. Ik besloot terug te gaan naar mijn ‘thuis’ Arnhem. Hier woont mijn dochter en meer familie. Het voelt echt als thuis.’

Bonnie gaat nog met regelmaat terug naar Rotterdam. ‘Mijn zoon woont er, hij heeft er drie kledingzaken. Ik kom zo graag bij hem, maar de tocht naar Rotterdam blijft toch loodzwaar. De herinneringen dalen op me neer bij iedere kilometer. Als ik terug kom in Arnhem valt het weer van me af.’ Bonnie heeft echt haar favoriete plekjes in Schuytgraaf. ‘Ik ben zo blij met het winkelcentrum. Ik heb supercontact met de mijnheer van Yolarbasi. Ik praat graag met hem. Hij heeft het zwaar en ik hoop dat hij het redt. Hij heeft natuurlijk grote investeringen gedaan om hier een zaak te beginnen en moet maar zien of hij het weer terug verdient. Ik mag ook heel graag koffie drinken of eten bij Fyn. Niet heel goedkoop, maar echt lekker en gezellig.’ Los van het winkelcentrum is ze ook blij met hoe de wijk is opgebouwd. ‘Veel verschillende soorten huizen en grote waterpartijen.’ Wel mist ze een viswinkel.

Bonnie blijft in Schuytgraaf voor de rest van haar leven: ‘Ze moeten mij hier wegdragen. Eerder krijgen ze me hier niet weg.’

‘Tot de dood ons scheidt. Maar je kan ook geestelijk dood zijn.’

Henk Pullen (75 Jaar) woont sinds 2010 aan de Rentmeesterwaard in de seniorenflat. Hij heeft vanmorgen een kerkdienst geleid en doet nu nog gauw even wat verjaardagsboodschappen in het Winkelcentrum. ‘Mijn vrouw Lenie wordt vandaag 70. We zijn al 58 jaar samen’, glundert hij. ‘Inclusief verkeringstijd hoor.’ Henk is priester bij de Apolistische Kerk Nederland. ‘Ik doe dat al sinds 1970, maar ik mocht toch trouwen. Dat mogen priesters in onze kerk. Apostel Paulus zei al ooit ‘beter trouwen dan de vingers te branden.’ En zo is het toch ook?’ Henk werkt graag met jongeren. Zelf had hij geen beste jeugd en dat zet hij graag in om kinderen nu juist te helpen. ‘Ik weet hoe het is om het zwaar te hebben. Ik had ouders die alleen maar vochten en kwam daardoor bij in totaal 35 pleeggezinnen te wonen. Dat was toen niet makkelijk, maar ik vind het nu wel fijn dat ik die ervaring heb en kan inzetten om jongeren te helpen. Als ik die narigheid niet had meegemaakt, was ik niet wie ik nu ben.’

Henk helpt graag mensen die het moeilijk hebben. Hij is weliswaar met pensioen, maar is naar eigen zeggen drukker dan ooit. ‘Er zijn veel mensen die uit elkaar gaan. Dat is op zich prima, want je kan beter als vrienden uit elkaar gaan, dan alsmaar met elkaar vechten. Je belooft elkaar trouw ‘tot de dood ons scheidt’, maar dat kan ook gewoon een geestelijke dood zijn; als je elkaar echt niet meer lief vindt. Maar kinderen zijn zo vaak de dupe. Die komen in ellendige situaties terecht en die wil ik helpen, als priester en als mens.’ Sowieso vindt Henk dat we onze kinderen niet meer de aandacht geven die ze eigenlijk nodig hebben. ‘Papa en Mama moeten allebei werken. Want anders kan je geen duur huis en twee auto’s betalen. Kinderen gaan ’s ochtends naar het kinderdagverblijf en worden ’s avonds weer opgehaald. Wie voedt ze op? Niet papa en mama. Er mag wel wat meer tijd in de kinderen van nu gestoken worden. En dat kan ook, als we al die zogenaamde luxe niet meer zo nastreven. Wat heeft een mens nou echt nodig?’

Als je Henk vraagt naar het geheim van zijn eigen huwelijk met Lenie zegt hij: ‘Je moet bereid zijn voor je relatie te knokken. En als je zelf een slecht voorbeeld hebt gehad in je jeugd, dan weet je toch alvast wat je zelf niet wil voor je kinderen?’ Dat was wat Henk zich voornam in zijn eigen huwelijk en bij het opvoeden van hun drie kinderen. Inmiddels heeft hij daarbij elf kleinkinderen en drie achterkleinkinderen mogen krijgen. Ze wonen allemaal redelijk in de buurt, één dochter woont zelfs ook in Schuytgraaf. Henk woont hier fijn, maar mist nog wel een kerk in Schuytgraaf. ‘Die kan er toch nog wel bij?’

‘Fijn dat winkelcentrum. Maar ik mis de visboer!’

Tamara Wanningen is 43 jaar oud en woont al 12 jaar in de wijk Tuinstad, Schuytgraaf, met haar man en 12-jarige dochter. Nou ja, ze heeft al 12 jaar een huis in Schuytgraaf, maar was er ook een tijdje tussenuit. ‘We woonden drie jaar in Canada als expats, voor mijn mans werk. Hij is registeraccountant en moest daar een nieuw, internationaal systeem opzetten. Ik vond het heel moeilijk om weer terug naar huis te gaan. Ik vond de Canadezen zo fijn. Maar aan de andere kant is de gezondheidszorg in Nederland weer veel beter.’
Ze woont en werkt wel fijn in Schuytgraaf. ‘Als apothekersassistent heb ik voordeel van mijn tijd in Canada. Ik werk onder andere bij Gezondheidscentrum Schuytgraaf. Daar komen natuurlijk veel Engelssprekenden. Ik schakel zo over naar het Engels bij de vele expats in Schuytgraaf. Wel goed dat die er is, die International School. Toch gaat mijn dochter niet naar de International School. Ze ging naar Confetti en gaat nu naar het Lorentz Lyceum.’ Voordat Tamara naar Schuytgraaf verhuisde woonde ze in Bleiswijk. ‘We werkten daar in de buurt, maar wilden graag terug naar de plek waar we vandaan kwamen. Hier woonden tenslotte onze vrienden en familie.’

Tamara mag graag op vakantie gaan en is groot liefhebster van koken en lekker eten. Ze is dan ook echt heel blij dat het winkelcentrum er eindelijk is. Maar ze mist nog wel één ding in Schuytgraaf: ‘De visboer. Die mis ik echt. Ik hoop dat we die weer krijgen, want ik haal nu bijna nooit meer vis.’

Wijkagenda

Bekijk de volledige wijkagenda


Wijkvereniging

Wijkvereniging inSchuytgraaf wil het leefplezier en het onderlinge sociale contact in de wijk bevorderen.

Lid worden

Meer informatie

Wijkbudget

Vraag het bewonersbudget Schuytgraaf aan via het formulier.

Aanvragen